در نیروگاههای خورشیدی زمینی، اتصال صحیح استراکچر گالوانیزه به شمعهای کوبشی نقش تعیینکنندهای در عملکرد بلندمدت سازه دارد. این اتصال مسیر انتقال بارهای ثقلی، باد، برف و تنشهای حرارتی از پنلها به زمین را مشخص میکند و هرگونه ضعف در آن میتواند منجر به تغییر شکل سازه، کاهش عمر مفید یا افزایش هزینههای نگهداری شود. به همین دلیل، انتخاب روش اتصال باید هم از نظر فنی و هم از نظر اجرایی کاملاً حسابشده باشد.
بهطور کلی، در پروژههای خورشیدی دو روش اصلی برای اتصال استراکچر به شمعها استفاده میشود. روش اول اتصال جوشی است که در آن یک پلیت یا براکت فلزی به سر شمع جوش داده میشود و اجزای استراکچر روی آن نصب میگردند. این روش اتصال صلبی ایجاد میکند اما به دلیل تأثیر حرارت جوش بر پوشش گالوانیزه، نیازمند ترمیم دقیق محل اتصال است. در صورت اجرای غیراصولی، این ناحیه میتواند به نقطه آغاز خوردگی در سازه تبدیل شود.
روش دوم که امروزه بهعنوان راهکار استاندارد در نیروگاههای خورشیدی شناخته میشود، اتصال پیچ و مهرهای است. در این حالت، شمعها یا بهصورت کارخانهای سوراخکاری شدهاند یا از براکتهای کاملاً گالوانیزه برای اتصال استفاده میشود. تیرهای استراکچر روی این براکتها قرار گرفته و با پیچ و مهرههای مقاوم محکم میشوند. این روش بدون آسیب به پوشش گالوانیزه انجام میشود، سرعت نصب بالاتری دارد و امکان تنظیم تراز سازه در زمان اجرا را فراهم میکند.
در پروژههای خورشیدی با مقیاس متوسط و بزرگ، بهویژه نیروگاههای دو مگاواتی، اتصال پیچ و مهرهای از نظر فنی و اقتصادی برتری محسوسی دارد. کاهش زمان اجرا، حفظ کامل پوشش ضدخوردگی و سهولت کنترل کیفیت باعث میشود این روش ریسکهای اجرایی را به حداقل برساند و عمر مفید سازه افزایش یابد. به همین دلیل، در اغلب طراحیهای مدرن نیروگاه خورشیدی، این نوع اتصال بهعنوان گزینه اصلی توصیه میشود.
برای آشنایی با جزئیات طراحی فونداسیون و انتخاب نوع شمع در زمین با سختی متوسط، میتوانید به مقاله
«طراحی فونداسیون نیروگاه خورشیدی در زمین با سختی متوسط» مراجعه کنید.